Yfirlit búvélaprófana árið 1993
Spennugjafar fyrir rafgirðingar
Skýrsla nr. 633
Sumarið 1993 voru spennustöðvar fyrir rafgirðingar reyndar við Bútæknideild Rannsóknastofnunar landbúnaðarins. Eftirfarandi stöðvar voru reyndar:
AKO S6000 HOTLINE P600
AKO S8000 HOTLINE P100
ELECTRIC SHEPHERD Model ESM 2000 PEL 605
ELECTRIC SHEPHERD Model ESM 3000 PEL 610
ELEFANT M45 RED SNAP
ELEFANT M90
GALLAGHER M800
GALLAGHER M1500
YFIRLIT
Spennustöðvarnar eru allar gerðar fyrir venjulegt veiturafmagn þ.e. 220V riðspennu. Ýmsar mælingar voru gerðar og koma niðurstöður þeirra fram bæði í myndrænu formi og talnaformi í eftirfarandi prófunarskýrslu ásamt almennum upplýsingum um hverja spennustöð. Tekið skal fram að ekki var notast við upplýsingar sem gefnar eru upp í bæklingum og handbókum með spennustöðvum, sökum þess að þær tölur eru fengnar með ólíkum aðferðum og því erfitt að nota þær í beinum samanburði. Því var valin sú leið að birta einungis niðurstöður sem fengust með beinum mælingum. Þetta gefur möguleika á að bera saman spennustöðvarnar við sömu aðstæður og með sömu mælitækjum.
Í skýrslunni kemur fram hvernig slögin frá spennustöðvum líta út. Þar kemur fram að slög stöðva geta verið tiltölulega ólík milli tegunda. Nefna má að spennan fellur mishratt við aukið álag, og lögun slaganna og lengd er mismunandi eftir því hvaða spennustöð um er að ræða.
Erfitt er að túlka þessar niðurstöður með það í huga að benda á heppilegustu eða lökustu spennustöðvarnar út frá gerð slaganna sem hún gefur. Af niðurstöðunum má þó álykta hvaða stöðvar eru lílegastar til að geta annað löngum margstrengja girðingum.
Athuganir leiddu í ljós að nær ógjörningur er að segja fyrir um hve langa girðingu ákveðin spennustöð getur annað. Til þess eru aðstæður of breytilegar bæði hvað snertir gerð girðinganna, efnisval og land sem girt er.
REIME – mykjudreifari
Skýrsla nr. 634
Gerð: Reime 4250. Framleiðandi: Reime a.s., Noregi. Innflytjandi: Bújöfur hf. Reykjavík.
YFIRLIT
Reime 4250 mykjudreifarinn var prófaður af Bútæknideild Rannsóknarstofnunar landbúnaðarins vorið 1993. Á reynslutímanum, sem var skammur, var dreifarinn notaður til dreifingar á 180 til 200 tonnum af mykju.
Dreifarinn er ætlaður til flutnings og dreifingar á þunnfljótandi búfjáráburði. Hann rúmar um 4 tonn og er léttbyggður m. a. vegna þess að mykjutankurinn er gerður úr trefjaplasti. Tómur vegur hann um 860 kg. Framan við tankinn er miðflóttaaflsdæla, tengd aflúttaki dráttarvélar með drifskafti. Hún dælir mykjunni út í tvo dreifistúta aftast á dreifaranum. Þunn mykja dreifist mjög vel en þykk mykja (³ 10% þe.) fremur illa. Til að lækka þurrefnismagnið svo meðhöndlunin gangi viðunandi vel er algengt að þurfi auk þvagsins um 5-6 tonn af vatni á hvern grip í fjósi. Losun á þunnri mykju úr tanknum tekur 1,1
til 1,8 mín. en lengri tíma tekur að tæma dreifarann af þykkari mykju. Afköst við útakstur eru mjög háð þykkt mykjunnar en eru oft á bilinu 6-12 tonn á klst. Ætla verður 40 - 50 kW (55 - 68 hö) dráttarvél fyrir dreifarann. Á prófunartímanum komu ekki fram neinar bilanir eða óeðlilegt slit. Hann er auðveldur í notkun og virðist traustbyggður.
FELLA – heyþyrla
Skýrsla nr. 635
Gerð: Fella TH 540 DHY. Framleiðandi: Fella-Werke GMBH, Þýskalandi.
Innflytjandi: Globus hf., Reykjavík.
YFIRLIT
Heyþyrlan Fella T.H. 540 D Hydro var reynd af Rannsóknastofnun landbúnaðarins Bútæknideild, sumarið 1993 og notuð alls um 45 klst.
Heyþyrlan er tengd á þrítengi dráttarvélar og drifin frá aflúttaki hennar. Hún vegur 591 kg. Í flutningsstöðu er ytri stjörnunum lyft upp í lóðrétta stöðu með vökvatjökkum. Hæfni heyþyrlunnar til heysnúnings reyndist góð og ójöfnum lands fylgir hún vel. Vinnslubreidd vélarinnar er allt að 5,0 m og afköst við heysnúning reyndust að jafnaði 4,4 ha/klst, en mest um 6,2 ha/klst. Heymúgum dreifir vélin í u.þ.b. 5,4 m breiðan flekk. Á fljótlegan hátt má breyta stefnu ökuhjóla á heyþyrlunni þannig að hún kasti heyinu nokkuð til hliðar t.d. frá skurðbökkum og girðingum. Liðir í beislisbúnaði vélarinnar auðvelda vinnu með henni í beygjum. Aflþörf heyþyrlunnar á tengidrifi er mest um 16 kW (22 hö). Til að aka megi af öryggi með vélina í flutnings-stöðu þarf lágmarksstærð dráttarvélar að vera u.þ.b. 40 kW (54 hö). Heyþyrlan er traustbyggð. Á reynslutímanum varð engra bilana vart.
KRONE – sláttuþyrla
Skýrsla nr. 636
Gerð:Krone AM 242/Z. Framleiðandi: Bernhard Krone Gmbh, Þýskalandi. Innflytjandi: Vélar og þjónusta hf, Reykjavík.
YFIRLIT
Sláttuþyrlan Krone AM 242/Z með sambyggðum heyknosara var reynd af Bútæknideild Rannsóknastofnunar landbúnaðarins sumarið 1993 og notuð alls um 59 klst.
Hún er tengd á þrítengi dráttarvélar og lyft upp í flutningsstöðu með vökvaafli til hliðar við dráttarvél. Þyngd hennar er um 800 kg. Sláttuþyrlan reyndist að jafnaði slá hreint og jafnt og var stubblengd í sláttufari að meðaltali um 56 mm í sáðgresi en um 78 mm á snarrótartúnum við ökuhraðann 5-13 km/klst. Hægt er að hafa áhrif á sláttunánd með því að stilla lengd yfirtengis og steypa vélinni mismikið. Sláttubúnaður vélarinnar fylgdi vel ójöfnum landsins þrátt fyrir mikla vinnslubreidd. Vinnslubreidd sláttuþyrlunnar er 2,4 m. Knosarinn er fasttengdur á burðargrind vélarinnar og má hafa áhrif á knosunarstigið með því að breyta lítilsháttar mótstálinu. Auka má verulega þurrkunarhraða heysins með knosuninni. Ætla verður a. m. k. 50 kW (68 hö) dráttarvél fyrir þyrluna til að nýta afkastagetu hennar. Sláttuþyrlan er tiltölulega lipur í stjórnun en þyngd hennar getur í flutningi raskað þungahlutföllum meðalstórra dráttarvéla. Hnífaslit á reynslutímanum var innan eðlilegra marka. Hlífðardúkar vélarinnar eru vel úr garði gerðir og frákast frá knosaranum er einnig með góðum hlífabúnaði. Dagleg umhirða er fljótleg. Í lok reynslutímans var ekki unnt að merkja óeðlilegt slit á vélinni og engar meiriháttar bilanir komu fram á reynslutímanum. Sláttuþyrlan virðist vera traustbyggð og vönduð að allri gerð.
BORELLO – stjörnumúgavél
Skýrsla nr. 637
Gerð: Borello RRB 4000S. Framleiðandi: Borello Stefano C.s.n.c., Ítalíu. Innflytjandi: Orkutækni hf. Reykjavík.
YFIRLIT
Borello RRB 4000S stjörnumúgavélin var reynd af Bútæknideild Rannsóknastofnunar landbúnaðarins sumarið 1993 og notuð alls um 71 klst.
Stjörnumúgavélin er tengd á þrítengi dráttarvélar og knúin frá aflúttaki. Hún vegur um 515 kg. Múgavélin reyndist raka vel og skilja eftir litla dreif við algengar aðstæður. Magn dreifa í rakstrarfari mældist að jafnaði um 85 kg þe/ha eða sem svarar 1,0 hb/ha við ökuhraða 5-10 km/klst. Við bestu aðstæður er dreifarmagnið um 60 kg þe/ha. Þrátt fyrir mikla vinnslubreidd reyndist vélin fylgja vel ójöfnum á yfirborði landsins. Hún getur rakað frá girðingum og skurðbökkum. Liður í beislisbúnaði vélarinnar gefur svigrúm til að vinna með vélinni í beygjum. Rakstrarfar vélarinnar er allt að 3,1 m
að breidd. Hæfilegur ökuhraði var oftast um 8-12 km/klst. og afköst að jafnaði um 2,4 ha/klst. Vélin rýrir framþunga meðalstóra dráttarvéla talsvert og getur þurft að þyngja þær til að uppfylla ákvæði um þungahlutföll á dráttarvélum. Múgavélin er lipur í tengingu og notkun, virðist traustbyggð og engar bilanir komu fram á reynslutímabilinu.
DEUTZ-FAHR – sláttuþyrla
Skýrsla nr. 638
Gerð: Deutz-Fahr SM 324 SC. Framleiðandi: Greenland Nieuw-Vennep BV Hollandi. Innflytjandi: Þór hf., Reykjavík.
YFIRLIT
Sláttuþyrlan Deutz-Fahr SM 324 SC með sambyggðum heyknosara var reynd af Bútæknideild Rannsóknastofnunar landbúnaðarins sumarið 1993. Hún var notuð alls um 25 klst sem er óvenju skammur prófunartími.
Hún er tengd á þrítengi dráttarvélar og lyft upp í flutningsstöðu ýmist til hliðar eða aftan við dráttarvél. Þyngd hennar er 800 kg. Sláttuþyrlan reyndist að jafnaði slá hreint og jafnt og var stubblengd í sláttufari að meðaltali 62 mm við ökuhraða 5-13 km/klst. Hægt er að stilla sláttunánd bæði með meiðum undir skífubakka svo og með lengd yfirtengis. Sláttubúnaður vélarinnar fylgdi vel ójöfnum landsins þrátt fyrir mikla vinnslubreidd. Vinnslubreidd sláttuþyrlunnar er allt að 2,45 m. Knosarinn er fasttengdur á burðargrind vélarinnar og má stilla knosunarstigið með handföngum. Auka má verulega þurrkunarhraða heysins með knosuninni. Ætla verður að minnsta kosti 50 kW (68 hö) dráttarvél fyrir þyrluna til að nýta afkastagetu hennar. Sláttuþyrlan er tiltölulega lipur í stjórnun en þyngd hennar getur í flutningi raskað þungahlutföllum meðalstórra dráttarvéla. Hnífaslit á reynslutímanum var innan eðlilegra marka. Hlífðardúkar vélarinnar eru vel úr garði gerðir en frákast knosarans er fremur mikið opið. Dagleg umhirða er fljótleg. Í lok reynslutímans var ekki unnt að merkja óeðlilegt slit á vélinni og engar meiri háttar bilanir komu fram á reynslutímanum. Sláttuþyrlan virðist vera traustbyggð og vönduð að allri gerð.
TEO – lyftuvog
Skýrsla nr. 639
Gerð: Teo. Framleiðandi: Teo Teknikk A.S, Noregi. Innflytjandi: Vélar & þjónusta hf. Reykjavík.
YFIRLIT
Lyftuvogin TEO var prófuð af Bútæknideild Rannsóknarstofnunar landbúnaðarins seinni hluta sumars 1993. Gerðar voru samanburðarmælingar innandyra en einnig var hún notuð við hleðslu á ýmsum varningi við almenn bústörf einkum þó rúlluböggum.
Vogin byggir á mælingum á vökvaþrýstingi í vökvakerfi ámoksturstækja eða annars lyftubúnaðar með vökvakerfi. Til að vigta byrði ámoksturstækja þarf að lyfta í fyrirfram ákveðna hæð og láta tækin síga lítillega, með vélina í hægagangi. Þá er vökvaþrýstingur lesinn af mæliskífu sem hafa má í augsýn ekils, innan húss eða utan. Aflesturinn af skífunni (sem er vökvaþrýstingur, kp/cm2) er síðan skráður inn á vasareikni sem fylgir voginni, þar sem hann er margfaldaður með viðeigandi stuðli. Þannig fæst þyngd byrðarinnar í kg eða annarri einingu eftir óskum. Vasareiknirinn geymir stuðulinn meðan hann er í gangi. Vogin er leiðrétt fyrir umbúðaþunga (núllstillt) á einfaldan hátt með því að snúa mæliskífunni bak við vísinn.
Fyrir fyrstu notkun á hverjum ámoksturstækjum þarf að ákveða fyrrnefndan margfeldisstuðul. Til þess þarf að vigta einhverja þekkta byrði. Við vigtun þarf dráttarvélin að standa kyrr og sem næst lárétt. Vigtun er fremur auðveld, en tefur vinnu með ámoksturstækjum óhjákvæmilega talsvert. Mæliskekkja reyndist allt að 10%. Ætla má að vogin geti verið hentugt hjálpartæki í ýmsum tilvikum.
SILOMAC – rúllupökkunarvél
Skýrsla nr. 640
Gerð: Silomac 991 B. Framleiðandi: Kilmaine, co. Mayo, Írlandi. Innflytjandi: Vélar og þjónusta hf., Reykjavík.
YFIRLIT
Silomac 991B rúllupökkunarvélin var prófuð af Bútæknideild Rannsóknastofnunar landbúnaðarins sumarið 1993. Var hún notuð alls um 25 klst. við pökkun á 390 böggum. Prófunartíminn var venju fremur skammur vegna þess hve seint vélin kom til prófunar en fylgst var með notkun vélarinnar eftir að formlegri prófun lauk. Vélin var samt reynd bæði á fyrri og seinni slætti en ekki við grænfóðurbagga.
Pökkunarvélin er ætluð til að pakka rúlluböggum af öllum algengum stærðum inn í plastfilmu. Hún er dragtengd og knúin af vökvakerfi dráttarvélar og vegur um 1775 kg. Vélin er með lyftubúnaði sem tekur baggana upp af jafnsléttu upp á pökkunarborð. Á borðinu er bagganum snúið og velt um leið og þannig má stjórna þéttleika vafninga, en jafnframt er búnaður til að stjórna mismunandi strekkingu á filmunni en strekkibúnaðurinn er bæði fyrir 50 og 75 cm breiðar plastfilmur. Þegar bagginn er fullpakkaður er pallinum snúið í sturtustöðu og bagganum velt aftur að fallpalli. Með pallinum má láta baggann falla hægt niður á jörðu. Vélin er með fjarstýrðum skurðarbúnaði fyrir plastfilmuna. Nettó afköst vélarinnar eru breytileg eftir aðstæðum, vafningafjölda og baggastærð en í þeim mælingum sem gerðar voru, voru þau á bilinu 30-40 baggar á klst. Ætla má að 30 kW (41 hö) sé lágmarksstærð dráttarvéla fyrir pökkunarvélina. Við fjórfalda pökkun er filmunotkun um 0,9-1,0 kg á bagga (þvermál 1,2 m) eða sem svarar 70-80 m af filmu á hvern bagga en er eðlilega háð filmustrekkingu og baggastærð. Vélin er á nægilega belgmiklum hjólbörðum til að bera hana við allar algengar aðstæður. Fallbretti fylgir vélinni til að hlífa böggunum en það er verulegur kostur. Í stöku tilvikum bar á því að baggarnir yltu ekki aftur af fallbrettinu. Pökkunarborðið er vel opið gagnvart heyslæðingi úr böggunum þannig að hann veldur sjaldan töfum. Í lok reynslutímans sem var fremur skammur var ekki unnt að merkja óeðlilegt slit á vélinni og engar bilanir komu fram á reynslutímanum. Vélin er traustlega smíðuð og dagleg hirðing einföld.
RUTLAND – sólarrafstöð
Skýrsla nr. 641
Gerð: Rutland, model ESB350. Framleiðandi: Rutland Electric Fencing Co. Ltd. Englandi. Innflytjandi: Vélar og þjónusta hf., Reykjavík.
YFIRLIT
RUTLAND sólarrafstöðin var prófuð af Bútæknideild Rannsóknastofnunar landbúnaðarins sumarið 1993 og athuganir gerðar bæði á rannsóknastofu og við almenna notkun.
Rafstöðin er ætluð til framleiðslu raforku úr sólargeislum einkum til nota við að rafvæða rafgirðingar. Rafstöðin er 0,4 m2 plata í álramma. Hún er fest ofan á málmskáp sem ætlaður er fyrir hleðslustilli, rafgeymi og spennugjafa rafgirðingarinnar. Einungis rafstöðin var prófuð á rannsóknastofu. Mælingar sýndu að rafframleiðsla byggist að mestu á beinu sólskini, þótt nokkur orka náist í gegnum þunna skýjahulu. Framleiðslan mældist mest 39 wött. Á nær heiðríkum degi, 10. ágúst, mældist orkunámið um 900 kJ (0,25 kWst.), en á björtum sólarlausum degi, 17. ágúst, 171 kJ.
Erfitt er að meta hve langri girðingu sólarrafstöðin annar. Það ræðst mest af veðráttu og ástandi girðingar. Stærð spennugjafa og rafgeyma skiptir líka máli. Reynsla af sólarrafstöðvum við rafgirðingar bendir til að talsvert hagræði sé af notkun þeirra þar sem erfitt er um aðra orkuöflun. Engir hreyfanlegir hlutir tilheyra þessum búnaði, þannig að búast má við góðri endingu og öryggi í rekstri, en rétt er þó að taka fram að ekki liggja fyrir innlendar athuganir í þeim efnum. |